Muzikant, medium, priesteres — voor Maya Fridman (1989) zijn het geen afzonderlijke rollen, maar verschillende verschijningsvormen van hetzelfde kunstenaarschap. Muziek is voor haar magie. Als performer creëert ze concerten die aanvoelen als rituelen: intens, zintuiglijk en meeslepend.
De klassieke Maya studeerde cello in Rusland en Nederland en won in 2019 de Dutch Classical Talent Award. Ze bewees al vroeg dat ze verder wilde reiken dan het traditionele repertoire. Met een residentie bij TivoliVredenburg en carte blanche van Gaudeamus en November Music ontwikkelde ze performances waarin ze niet alleen speelde en zong, maar ook fluisterde, schreeuwde, kaarsen ontstak en geuren inzette.
Daarnaast is er de alternatieve Maya. Als singer-songwriter schrijft ze eigen werk. Haar album The Power of Indifference (2023), verschenen op haar label TRPTK, beweegt zich tussen elektronica, gothic en pop. Haar fluisterende zang en duistere sfeer openen een andere wereld — ‘duister…’, zoals ze zelf zegt.
Ondertussen blijft ze sterk verbonden met de actualiteit en met andere kunstenaars. Ze werkte samen met onder anderen Jan-Peter de Graaff, Tomoko Mukaiyama en LudoWic. Na de Russische inval in Oekraïne organiseerde ze benefietconcerten en richtte ze de TRIDA-stichting op. Met de Maya Fridman Foundation stimuleert ze multidisciplinaire projecten, terwijl ze werkt aan een proefschrift over de ritualisering van de concertpraktijk. Alles komt samen in haar kunstenaarschap.
Uitvoerenden
- Maya Fridman, cello/componist Meer over mayafridman.com
Focus op Locatiemuziek
Deze bijdrage is onderdeel van het driedaagse locatiemuzieksymposium.
